The Flying Karamazov Brothers - recensie
De Cd&v van het theater
Evenementen voor het hele gezin houden ons meestal op een onoverbrugbare afstand. The Flying Karamazov Brothers is ook zo’n voorstelling die ons niet weet te verbazen, maar tegelijk ook niet op te veel tegenstand zal stoten. Het is de Cd&v van het theater. Als je er een gewoonte van maakt om dit soort theater op te zoeken, moet u niet wegblijven. Maar anderzijds biedt het niets uitzonderlijks om voor uit de zon te komen.
Beeldend is de voorstelling sfeervol ingevuld. Een tentje met niet te veel glitter en glammer staat symbool voor de doodgebloede carrière van een circusartiest. In deze knusse omgeving voelen we ons al snel op ons gemak en dat blijft ook de hele tijd zo. Dit is het grootste pluspunt aan het Karamazov-spektakel: het teert niet op overdreven enthousiasme en dwingt je niet tot oervervelende publieksparticipatie. Integendeel, Illie Karamazov speelt zelfs op één moment snugger met deze oververtegenwoordigde eigenschap van jeugdtheater.
Het verhaaltje is niet al té veel soeps, maar wel een toffe aanzet om ons - en dan vooral de kinderen - mee te nemen in de fantasmatische circuswereld. Sommige delen kunnen ons fascineren, maar over het algemeen blijft het allemaal toch wat ludiek voor het ludieke. Karamazov betreedt enkel voorspelbare wegen. Op het einde vervalt Karamazov bovendien in een sentimenteel vertelsel. Het is duidelijk dat er nog een eind aan het reeds dunne verhaaltje moest gebreid worden.
De acteerprestatie van Marc Peeters is eerder vlak. Hoewel hij bedeeld is van een geweldige karakterkop, is het personage niet veel rijker dan dat wat we reeds lazen in het promotekstje. Als we lachen, is dat eerder sporadisch om daarna een lange tijd te moeten wachten op een nieuw hoogtepunt. De voorstelling is enorm wisselvallig en weet ons niet te overtuigen dat kindertheater ook onze namiddag succesvol kan invullen.
(Bregt Van Wijnendaele)